ଲେଖିକା: ରସ୍ମିତା ନାୟକ
ପ୍ରେମ ଏମିତି ଏକ ଅନୁଭବ, ଯାହାକୁ ଶବ୍ଦରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ସହଜ ନୁହେଁ। ଏହାକୁ ଆଖିରେ ଦେଖିହୁଏ ନାହିଁ, ହାତରେ ଛୁଇଁହୁଏ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ହୃଦୟର ଗଭୀରତାରେ ଅନୁଭବ କରିହୁଏ। କେବେ ଏହା ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟାଏ, କେବେ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆଣେ, ଆଉ କେବେ ନିରବତା ଭିତରେ ହଜାରେ କଥା କହିଦିଏ। ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମ କେବଳ ଦୁଇଟି ହୃଦୟର ମିଳନ ନୁହେଁ; ଏହା ହେଉଛି ଦୁଇଟି ମନର ପରସ୍ପରକୁ ବୁଝିବା, ସମ୍ମାନ ଦେବା ଓ ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରିସ୍ଥିତିରେ ସାଥୀ ହୋଇ ରହିବାର ଏକ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି।
ଆଜିର ଦୁନିଆରେ ପ୍ରେମର ଅନେକ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। କେହି ପ୍ରେମକୁ ସୁନ୍ଦର ଉପହାରରେ ଖୋଜନ୍ତି, କେହି ମଧୁର କଥାରେ, ଆଉ କେହି ସାମାଜିକ ଗଣମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ଭାବନାରେ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମର ପ୍ରକୃତ ମୂଲ୍ୟ ଏହିସବୁରେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଜୀବନରେ ଦୁଃଖ ଆସେ, ସମସ୍ୟା ଘେରିଧରେ, ଆଖିର ଲୁହ ଲୁଚାଇବାକୁ ପଡ଼େ, ସେତେବେଳେ ଯିଏ ଆମର ନିରବତାକୁ ବୁଝିପାରେ, ଆମ ମନର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରେ ଓ ବିନା ସ୍ୱାର୍ଥରେ ପାଖରେ ଠିଆ ହୁଏ, ସେହି ସମ୍ପର୍କରେ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମର ଆଭାସ ମିଳେ।
ପ୍ରେମର ଭାଷା ସବୁବେଳେ ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ
ପ୍ରେମ ପ୍ରକାଶ କରିବା ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ବଡ଼ ବଡ଼ କଥା କହିବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ। ବେଳେବେଳେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ପ୍ରଶ୍ନ—“ତୁମେ ଭଲ ଅଛ ତ?”—ମନର ଅନେକ ଦୁଃଖକୁ ହାଲୁକା କରିଦିଏ। ବ୍ୟସ୍ତ ଜୀବନ ଭିତରୁ କିଛି ସମୟ ବାହାର କରି କାହାର କଥା ଶୁଣିବା, ତାଙ୍କ ମନ ଖରାପ ଥିବାବେଳେ ପାଖରେ ରହିବା, ତାଙ୍କ ସଫଳତାରେ ଖୁସି ହେବା ଏବଂ ବିଫଳତାରେ ହତାଶ ନହେବାକୁ ସାହସ ଦେବା—ଏସବୁ ହେଉଛି ପ୍ରେମର ନିରବ ଭାଷା।
ଯେଉଁ ସମ୍ପର୍କରେ ନିଜକୁ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରମାଣ କରିବାକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ, ନିଜର ଦୁର୍ବଳତାକୁ ଲୁଚାଇବାକୁ ହୁଏ ନାହିଁ ଏବଂ ମନର କଥା କହିବା ପାଇଁ ଭୟ କରିବାକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ, ସେହି ସମ୍ପର୍କ ମନକୁ ଶାନ୍ତି ଦିଏ। ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମ ଆମକୁ ଅନ୍ୟ କେହି ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ ନାହିଁ; ବରଂ ଆମେ ଯେପରି, ସେପରି ଆମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାର ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ସ୍ୱାର୍ଥ ନୁହେଁ, ବିଶ୍ୱାସ ହେଉ ପ୍ରେମର ମୂଳଦୁଆ
ପ୍ରେମର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ବିଶ୍ୱାସ। ବିଶ୍ୱାସ ନଥିଲେ ଏକାଠି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁଇଟି ମନ ମଧ୍ୟରେ ଦୂରତା ରହିଯାଏ। ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ, ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲେ ଦୂରତା ମଧ୍ୟ ସମ୍ପର୍କକୁ ସହଜରେ ଦୁର୍ବଳ କରିପାରେ ନାହିଁ। ତେବେ ବିଶ୍ୱାସ କେବଳ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଲେ ଗଢ଼ିଉଠେ ନାହିଁ; ଏହା ଦୈନନ୍ଦିନ ବ୍ୟବହାର, ସତ୍ୟବାଦିତା ଓ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ଦାୟିତ୍ୱବୋଧରୁ ଜନ୍ମ ନିଏ।
ପ୍ରେମର ଅର୍ଥ କାହାକୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଚଳାଇବା ନୁହେଁ। କାହାର ସ୍ୱାଧୀନତାକୁ ଛୋଟ କରିବା, ସବୁବେଳେ ସନ୍ଦେହ କରିବା କିମ୍ବା ନିଜର ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନ୍ୟ ଉପରେ ଲଦିଦେବା ପ୍ରେମର ଲକ୍ଷଣ ନୁହେଁ। ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମରେ ଥାଏ ଆତ୍ମୀୟତା, ସମ୍ମାନ ଓ ପରସ୍ପରର ନିଜସ୍ୱ ପରିଚୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାର ମନୋଭାବ। ଦୁଇଜଣ ମଣିଷ ପରସ୍ପରକୁ ଭଲ ପାଇବା ସହିତ ନିଜ ନିଜର ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସହଯୋଗ କରିପାରିବା ଉଚିତ।
ଦୁଃଖରେ ଚିହ୍ନାପଡ଼େ ସମ୍ପର୍କର ଗଭୀରତା
ସୁଖର ସମୟରେ ଅନେକ ଲୋକ ଆମ ପାଖରେ ରହିପାରନ୍ତି। ଆମ ସଫଳତାରେ ଖୁସି ହେବା, ଆମ ସହ ହସିବା ଓ ଭଲ ସମୟରେ ସାଥୀ ହେବା ସହଜ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଜୀବନର ରାସ୍ତା କଠିନ ହୋଇଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ବିଫଳତା ମନକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଏ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ଅନ୍ଧକାର ଲାଗେ, ସେତେବେଳେ କିଏ ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ନଯାଇ ପାଖରେ ରହୁଛି, ତାହା ଅନେକ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଦିଏ।
ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମର ଅର୍ଥ ଏହା ନୁହେଁ ଯେ ସମ୍ପର୍କରେ କେବେ ମତଭେଦ ହେବ ନାହିଁ କିମ୍ବା କେବେ ମନ ଖରାପ ହେବ ନାହିଁ। ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ମନ ମଧ୍ୟରେ ମତଭେଦ ହେବା ସ୍ୱାଭାବିକ। କିନ୍ତୁ ମତଭେଦ ସମୟରେ ପରସ୍ପରକୁ ଅପମାନ ନକରିବା, ଶାନ୍ତ ଭାବେ କଥା ହେବା, ନିଜ ଭୁଲକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ଓ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ଖୋଜିବା ହେଉଛି ଏକ ସୁସ୍ଥ ସମ୍ପର୍କର ପରିଚୟ।
ପ୍ରେମରେ କ୍ଷମା କରିବାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଏହାର ଅର୍ଥ ନିରନ୍ତର ଅପମାନ କିମ୍ବା ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ନିରବରେ ସହିବା ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ସମ୍ପର୍କ ଆମର ଆତ୍ମସମ୍ମାନ, ସୁରକ୍ଷା ଓ ମାନସିକ ଶାନ୍ତିକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ସେହି ସମ୍ପର୍କ ବିଷୟରେ ଗମ୍ଭୀର ଭାବେ ଭାବିବା ଆବଶ୍ୟକ। କାରଣ ନିଜକୁ ଭଲ ପାଇବା ଓ ନିଜର ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ମଧ୍ୟ ପ୍ରେମର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶ।
ଦୂରତା ହୃଦୟକୁ ଅଲଗା କରିପାରେ ନାହିଁ
ପ୍ରେମ ସବୁବେଳେ ପାଖାପାଖି ରହିବାର ନାମ ନୁହେଁ। କେବେ କେବେ ପରିସ୍ଥିତି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦୂରରେ ରଖେ। କାମ, ପରିବାର, ଦାୟିତ୍ୱ କିମ୍ବା ଜୀବନର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପରିସ୍ଥିତି ଯୋଗୁଁ ଦେଖାସାକ୍ଷାତ କମ୍ ହୋଇପାରେ। କିନ୍ତୁ ସମ୍ପର୍କରେ ଯଦି ସତ୍ୟତା ଓ ଆନ୍ତରିକତା ରହିଥାଏ, ତେବେ ଦୂରତା ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟତା ବଞ୍ଚିରହିପାରେ।
କେବେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ବାର୍ତ୍ତା, କେବେ କିଛି ମିନିଟ୍ର କଥାବାର୍ତ୍ତା, ଆଉ କେବେ ଅସୁବିଧା ସମୟରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ସାହସ ମନର ଦୂରତାକୁ କମାଇଦିଏ। ତଥାପି ଦୂରତାରେ ଥିବା ସମ୍ପର୍କକୁ ଦୃଢ଼ ରଖିବା ପାଇଁ ଉଭୟଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ଆବଶ୍ୟକ। କେବଳ ଜଣେ ସବୁବେଳେ ଅପେକ୍ଷା କରିବେ, ଅନ୍ୟଜଣ କେବଳ ନିଜ ସୁବିଧା ଅନୁସାରେ ସମ୍ପର୍କକୁ ଚଳାଇବେ—ଏପରି ସ୍ଥିତି ଦୀର୍ଘକାଳରେ ମନକୁ କ୍ଲାନ୍ତ କରିପାରେ।
ପ୍ରେମର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଦୁଇଜଣ ମଣିଷ ପରସ୍ପରକୁ ମନେ ପକାଇବା ସହିତ ଜୀବନର ଦାୟିତ୍ୱକୁ ମଧ୍ୟ ବୁଝିବା। ଅପେକ୍ଷା ସେତେବେଳେ ମଧୁର ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ତାହାର ଆଧାରରେ ଥାଏ ପରସ୍ପରର ବୁଝାମଣା ଓ ସମ୍ମାନ।
ପ୍ରେମ ଏକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନୁହେଁ, ପ୍ରତିଦିନର ଆଚରଣ
ଅନେକ ସମୟରେ ଆମେ ଭାବୁ ଯେ ପ୍ରେମକୁ ପ୍ରମାଣ କରିବା ପାଇଁ ବଡ଼ କିଛି କରିବା ଦରକାର। କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଆଚରଣ ହିଁ ସମ୍ପର୍କକୁ ଗଭୀର କରିଥାଏ। ଅନ୍ୟର କଥାକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣିବା, ଦିଆଯାଇଥିବା କଥା ରଖିବା, ଭୁଲ ବୁଝାମଣା ହେଲେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବା ଓ ଅନ୍ୟର ଭାବନାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା—ଏହି ସାଧାରଣ ଅଭ୍ୟାସଗୁଡ଼ିକ ହିଁ ପ୍ରେମକୁ ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ କରେ।
ପ୍ରେମ କେବଳ ପାଇବାର ଆକାଂକ୍ଷା ନୁହେଁ; ଏହା ଦେବାର ମନୋଭାବ ମଧ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ଦେବା ଓ ପାଇବା ମଧ୍ୟରେ ସନ୍ତୁଳନ ରହିବା ଜରୁରୀ। ଗୋଟିଏ ସମ୍ପର୍କକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବାର ଦାୟିତ୍ୱ କେବଳ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ନୁହେଁ। ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଆନ୍ତରିକତା, ସମୟ, ଯତ୍ନ ଓ ଚେଷ୍ଟା ମିଶିଲେ ହିଁ ସମ୍ପର୍କରେ ସ୍ଥିରତା ଆସେ।
ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମ ମଣିଷକୁ ଭଲ ହେବାକୁ ଶିଖାଏ
ସତ୍ୟ ପ୍ରେମ ମଣିଷକୁ ଦୁର୍ବଳ କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ଭିତରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିପାରେ। ଏହା ଆମକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଶିଖାଏ, ଅନ୍ୟର ଦୁଃଖ ବୁଝିବାକୁ ଶିଖାଏ ଏବଂ ନିଜର ଭୁଲକୁ ସୁଧାରିବା ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦିଏ। ଜଣେ ଭଲ ସାଥୀ ଆମର ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ଅନ୍ଧ ଭାବେ ସମର୍ଥନ କରିବେ ନାହିଁ; ଆବଶ୍ୟକ ହେଲେ ସ୍ନେହର ସହିତ ଆମକୁ ଭୁଲ ବିଷୟରେ ବୁଝାଇବେ ମଧ୍ୟ।
ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମରେ ଈର୍ଷା ଅପେକ୍ଷା ବିଶ୍ୱାସ, ଅଧିକାର ଦେଖାଇବା ଅପେକ୍ଷା ସମ୍ମାନ, ଏବଂ ନିଜର ଇଚ୍ଛା ଥୋପିବା ଅପେକ୍ଷା ପରସ୍ପରର ଖୁସିକୁ ବୁଝିବାର ମନୋଭାବ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ପାଏ। ଏପରି ପ୍ରେମ ଜୀବନକୁ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥାଏ ଏବଂ ମଣିଷକୁ ନିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ହେବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ।
ଉପସଂହାର: ପ୍ରେମକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତୁ, ସମ୍ମାନରେ ବଞ୍ଚାଇ ରଖନ୍ତୁ
ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମ କୌଣସି କାହାଣୀର ଶେଷରେ ମିଳୁଥିବା ପୁରସ୍କାର ନୁହେଁ; ଏହା ହେଉଛି ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ଗଢ଼ିଉଠୁଥିବା ଏକ ସୁନ୍ଦର ସମ୍ପର୍କ। ଏଥିରେ ଥାଏ ହସ, ଲୁହ, ଅପେକ୍ଷା, ବୁଝାମଣା, କ୍ଷମା ଓ ନୂଆ କରି ଆରମ୍ଭ କରିବାର ସାହସ। ଏହା ସବୁବେଳେ ନିଖୁଣ ହୋଇନପାରେ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟତା ଓ ସମ୍ମାନ ରହିଲେ ଏହା ଜୀବନର ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଆଶ୍ରୟ ହୋଇପାରେ।
ଜୀବନରେ ଏମିତି ଜଣେ ମଣିଷ ମିଳିବା ସୌଭାଗ୍ୟର କଥା, ଯାହାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆମକୁ ମିଥ୍ୟା ହସ ହସିବାକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ, ନିଜ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଲୁଚାଇବାକୁ ହୁଏ ନାହିଁ ଏବଂ ନିଜର ମୂଲ୍ୟ ପ୍ରମାଣ କରିବାକୁ ବାରମ୍ବାର ଚେଷ୍ଟା କରିବାକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ। ସେହି ସମ୍ପର୍କରେ ମଣିଷ ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ, ସମ୍ମାନିତ ଓ ବୁଝାଯାଇଥିବା ଅନୁଭବ କରେ।
ପ୍ରେମର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ପରିଚୟ ହେଉଛି—କାହାକୁ ନିଜର କରି ରଖିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ରଖିବା ନୁହେଁ, ବରଂ ତାଙ୍କୁ ଏତେ ସମ୍ମାନ ଓ ଆତ୍ମୀୟତା ଦେବା, ଯେପରି ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ରହିବାକୁ ଚାହିଁବେ। କାରଣ ସତ୍ୟ ପ୍ରେମରେ ଅଧିକାରଠାରୁ ବିଶ୍ୱାସ ବଡ଼, ସୁନ୍ଦର କଥାଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ବ୍ୟବହାର ମୂଲ୍ୟବାନ, ଆଉ କ୍ଷଣିକ ଆକର୍ଷଣଠାରୁ ହୃଦୟର ଆନ୍ତରିକତା ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।
ପ୍ରେମ କରନ୍ତୁ ହୃଦୟରୁ, ସମ୍ପର୍କକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ବିଶ୍ୱାସରେ ଏବଂ ଜୀବନକୁ ସୁନ୍ଦର କରନ୍ତୁ ପରସ୍ପରର ସମ୍ମାନ ଓ ଯତ୍ନରେ।
